Vrijwilligerswerk in het UMCG

Mojdeh, vrijwilliger op een poli:

“Ik doe dit werk met mijn hart, alsof de patiënten mijn familie zijn. Ze laten me zien dat het leven de moeite waard is om voor te vechten, dat je elk moment moet leven. Dat is prachtig, ook als hun situatie verdrietig is. Dat Nederlands niet mijn moedertaal is, maakt het juist makkelijker om contact te maken. Ik zeg ‘sorry meneer, ik ben allochtoon, wilt u het nog een keer zeggen?’ Dan beginnen mensen vaak te lachen en zo komen we in gesprek. Een aantal jaar geleden heb ik een zwaar auto ongeluk gehad. Ik heb lang in het UMCG gelegen. De dokters en verpleegkundigen deden ontzettend hun best. ‘Als dit ooit goed komt, wil ik iets terugdoen’, sprak ik met mezelf af. Ik voel me hier gewaardeerd. Iedere dag ga ik met een goed gevoel naar huis.”